Yerel ve genel gündemi bir hayli meşgul eden sokak hayvanları problemi şimdilik rafa kalkmış gibi görünüyor. Eskisi kadar ne insanlara saldıran sokak hayvanlarına ne de barınaklarda titreyen köpek görüntülerine rastlamıyoruz. Yapılan düzenlemeler sorumluluğu belediyelere veriyor. Onlar da her türlü imkânı seferber ediyor, usulünce. Toplatma, kısırlaştırma, aşılama ve besleme… Sokak hayvanlarına dair en çok eleştiri ise mama lobisi olarak adlandırılan kesimin olaya müdahale olduğu ve milyonlarca liralık sektörün daha da abat edilmesini sağladığı hususu oldu. Günahı boynuna!
Velhasıl şimdilik sokaklar, sokak hayvanları açısından daha güvenli.
Sokağı tehlikeli hale getiren hususların ikincisi ise sokak çocukları…
El âlemin kapısında kümelenip, sigara partisi düzenleyenler bir yana dudak dudağa muhabbet edenler öte yana. Kulak çelenlerden, ağalık taslayanlara kadar ne ararsanız var. Nahoş tavırlara karşın lisan-ı münasip ile yapılan ikaza tahammül edemeyip, kafa tutanları ise ayrı bir yere koyuyorum. Zira onlar geleceğin ağır abisi, mahallenin kabadayısı ve dahi önü alınmaz ise mafyası!
Film setindeki artistlerden farkı yok desem yeridir. Sağından solundan geçenlere aldırmadan öpüşmek, bunca teknolojiye rağmen kayda girmekten çekinmemek; cesaretin veya isyanın en üst versiyon ile yaşandığına delalet ediyor.
Eskiden bırakın bu tür tavırları, büyüklerimize yaptığımız saygı çerçevesinin dışına taşan hareketlerin hesabını aynı günü akşamında verirdik. O yaşlarda anlam vermez hatta hayrete düşerdik “Nasıl haberdar oldular” diye lakin yılla sonra anladık ki çocuk sadece ailenin değil, toplumun himayesindeymiş.
Şimdi ise böyle bir durum mümkün ötesi…
Günlük hayatta sıklıkla karşılaştığımız ancak “Ekmek parası peşindeler” diye gündemin ön sıralarına çıkarılmayan bir başka sokağın tehlikelileri kategorisinin üçüncü basamağında yer alan aktöre…
Motorlu kuryeler…
Elbette hepsini bir çuvala koyup, külliyenci bir tavır içerisinde değiliz. Mesleğini layıkıyla yerine getirenler az da değil ve takdiri hak ediyorlar lakin öyleleri de var ki sövsen günah, yakasına yapışsan suç.
Niye mi?
Kask yok!
Diz ve dirsek koruyucu yok!
Ruhsat yok!
Muayene yok!
Ehliyet yok!
Bunca yokluğun içerisinde daha ne kaldı derseniz, var olanları da sırlamak gerekiyor haliyle.
Özgüven var!
Aşırı hız var!
Arkaya yolcu alma var!
Telefonla konuşma var!
Ani şerit değiştirmeler var!
Tampon tozu almak var!
Kamu güvenliğini hiçe saymak var!
İşin en abes tarafı ise hukukun satır aralarını bir hukukçudan daha iyi bildikleri her halinde anlaşılan tavırları...
Öldüm, bittim, motorum pert oldu, günlerce çalışamayacağım, evime ekmek götüremeyeceğim minvalinde feryatlardan sonra doktora koşup iş göremez raporu alan kurye; ertesi gün aynı motorla aynı sokaklarda hiçbir şey olmamış gibi cirit atıyor.
Ne kendisinin, ne de işverenin kanundan korkmadığı aşikâr.
Her ne kadar sıralamanın üçüncü basamağında ele alınmış olsa da, yaya ve sürücüler açısından birincil tehlikedir; kural tanımaz e kanun bilmez, işine saygısı olmayan motokuryeler.
Her an, her yerde!
Bizden kayda düşülmesi gerekiyordu ve gereği yapıldı.
Bundan sonrası yetkisi olanlarda.