Anadolu insanı olmak bir başka…
Çoğumuzunaslı köy menşeiliailelerden teşekkül eder. Sonra ilçe denilen yere vardığımızda ülkenin en gelişmiş yönetim merkezi sanırız. Köyümüze döndüğümüzde kaymakamlık ve belediye binasını ballandıra ballandıra anlatırız.
Şehrin en dikkat çeken tarafı, insan ve taşıtların bol olması ve çoğunun da ticaretle meşgul olması. Sonra şehirde bulunan lokanta. Bunlar, oldum olası farklı gelir köy çocuklarına. Ne demek lokanta? Her evde yemek oluyor zaten. Sadece yemeklerin türü ve miktarı kişinin maddi durumuna göre değişiklik gösterir o kadar.
Zamanla il merkezini de görenler olur. Artık anlatılacak daha çok şeyleri vardır. Sinema bunlardan biridir. Ayrıca geceleri sokaklar karanlık değildir.
Ve diğer iller…
Diğer bölgeler…
Sonra başka bir yerden gelen biri için “Bu Manisalıymış” der. Manisa nere Fatsa nere? Derken Edirneli birine rastlarız. İçimizden “Vay be!” diye bir ses geçer. Ülkenin bir ucu. Kars, Urfa, Muğla, Artvin, Sakarya vs…
Zamanla alışırız bu yerlerin varlığına. Gitmesek de var olduğuna inanırız. Mademki bu kişi Konyalı öyleyse Konya diye bir yer var.
Zaman, zamanı doğurur. Teknoloji veya adı her neyse sayesinde dünyayı küçük eyler. Akıllarda her yerin en belirgin özellikleri kalır.
Köylerde; çayır, çimen, koyun sığır… Kiremitli köy evleri... Irmak, tepe, düzlük... Muhtar, ebe nine, harp gazisi…
İlçelerde; lokanta, seyyar satıcılar… Kılık kıyafeti düzgün hanımlar, beyler… “Hökümet” binası, sağlık ocağı…Karakol…
İllerde; Sinema, tiyatro, vitrin… Resmi arabalar… Dolmuşlar, taksiler… Futbol sahası, spor salonları. Ve vali…
Ya diğerlerinde neler var?
İşte bu sorunun cevabı farklı.
Zonguldak’ta kömür, Konya’da buğday, Rize’de çay, Ordu’da bal, Kocaeli’nde fabrikalar, Ege’de incir, üzüm, zeytin…
Kısaca diğer iller bir yanıyla anılır, bilinir…
İstanbul; gurbet… Gözlenen yol, özlenen baba…
Ankara; başşehir, sonradan başkent. Yönetim yeri. Başbakan (eskiden), bakanlar ve bir sürü şeylerin en başında bulunan idari merkez…
Adı bile soğuk… Ürkütücü…
Şairin “Çatık kaş hükümet dedikleri zât” dediği yerlerden.
Bugün git yarın gel anlayışının ülkeye yayıldığı yer.
Umut, güven, istek, icraat, verilen söz, ağlayan göz vs.
Bütün bunları bu hafta Ankara’da gezerken düşündüm. Niye mi? Bir binanın üzerinde “Hurdacı” yazıyordu.
Hurda kelimesiyle; köyümü, ilçemi, hatta ilimi hatırladım. Yani çocukluğumu… Bir hayalimdeki Ankara’yı düşündüm, bir mevcudu…
“İnsan bu su misali…”