Ülkemizde ne zaman bir elem bir hadise zuhur etse ilk işimiz suçlu aramak. Bu cumhuriyet tarihinin müzmin bir illeti. Ne ilacı var ne çaresi. Sadece tespit ediliyor o kadar.
Cumhuriyet ülkesi partizanlık illetinden ne zaman kurtulur bilmem. Ülkede yağmur yağsa, hâşâ; ya iktidar yüzündendir ya da muhalefet. Yani bazı şeylerde sanki vatandaşın dahli yoktur. Kuruluşundan beri “Sosyo-genetik” hal alan bu vaziyet epey daha mevcudiyetini koruyacak gibi. Bu arada “soyo-genetik” diye bir tabir var mıdır bilmiyorum. Varsa tekrar etmiş oldum, yoksa uydurdum gitti.
Gelelim asıl mevzumuza. Özellikle insan odaklı suçlar işlendiğinde herkes “En ağır cezadan” dem vurur. Bir de “Ucu nereye dokunursa dokunsun” gibi başlığı olan ve daha yazılmamış masalın ilk cümlesi tekrar edilir. O “uç” zaman içinde nereye dokunur bilmem ama “zülfü yâre” dokunduğu da olur.
Aradan zaman geçer. Mağdur ile mazlum yavaş yavaş müsavi hale gelir. Daha sonra “Tuhaf bir vicdan” devreye girerek “Ölenle ölünmez” gibi belagat seviyesi ‘fevkalade’ olan bir cümle kurar. Ardından suçlunun bu fiili “taammüden” işlemediği kanaati hususunda “bilirkişiler” hamaset seviyesi “havasa” ait ifadeler kullanırken, “avam” bu işten bir şey anlamaz.
Son kurulan ülkenin nevi şahsına münferit kanunları “hukukçu” denilen zevatlar tarafından tevil edilir.
Ancak bu hukuki mülahazalar dün başka bugün başkadır. Dün suçluyu müdafaa edenler, günümüzde sureti haktan görünüp bugün mazlumu savunmaya başlarlar. İşin en tuhaf yanı dün suçluyu müdafaa edenlerin yekûnu ile bugün mazlumun yanında olanlar aynı politik zümreye dâhildir.
Son 55 seneyi az çok hatırlayan biri olarak ülkemizde yapılan genel aflarda ortak bir taraf vardır. Bir fenci olarak şöyle diyebilirim; matematikte olan kesişim kümesi gibi yani. O kesişim kümesi dâhilinde bulunanlar kanunlarla belirlenmiş ülkenin kuruluşundan bu yana hep aynı zevatlarına ait genetik bir tezahürüdür.
Neden genel af içinde hep aynı zümre vardır. Yarım asır önce “Suçlu hakları” diye yeri göğü inletenler, niye bugün; adalet, müsavat, uhuvvet naraları atıyor. Devrin başşehir başvekili “Dün dündür, bugün bugündür” derken niye mizah konusu oluyordu?
Af, gaftır…
Neticede taviz üstüne taviz, sonunda mütecaviz hükmüne dönüşür. Bir köy “ulular” sözünde “Yılanın başını küçük iken ezmeli” veya yine “hakiki uluların” söylediği “Önce domuzun büyüğüne atmalı kurşunu” kaidesi vücut bulmayınca; son kurulmuş devletin yazılı hukuk metinleri “tevile muhtaç” haline geliyor. Bunun da “meri” olarak hüküm sürmesi ne kadar vaki olur tartışılır.
Yine ulular; “Demir tavında dövülür” diye bir söz daha söylemiş. Bütün bunlar kanun metinlerinde nasıl bir cümle ile geçiyor veya geçiyor mu bilmem ama günümüzde “Perşembenin gelişi çarşambadan bellidir” sözü kıymet-i harbiyesini “ilelebet” devam ettirecek gibi. Bu arada “ilelebet” mefhumu lügatlerde nasıl yer aldığı tartışıladursun, biz her elim bir hadisenin neticesinde işin özünden uzaklaşıp tali mevzular ile boğuşup duruyoruz.
Artık bazı salahiyete haiz kişilerin inkılap ile ülkemize giren şapkayı önüne alıp bir düşünmesi lazım. Her vak’anın neticesinde onlarca tevil edilen kanunlar teke indirilmeli, maş’eri vicdanı yaralamayan nihai kanunlar yazılmalı, hatta bu kanunların zaman içinde değiştirilmesi bile teklif edilmemeli(!)
Hâsılı ülkemizin muhtelif yerlerinde bu ve benzeri vahim hadiselerin bir daha zuhur etmemesi temennisiyle “kalıcı” ve “tesirli” kanunların bir an evvel çıkarılıp işi kökünden halledilmesi lazım.
O zaman hukukçular neyi mi tartışacaklar?
Haftanın maçlarını yorumlarlar. En azından her takımıma sempati duyan kişiler arasında farklı politik görüşe sahip “insanlar” var. Yani daha tarafsız yorum olur.
Ne? Ligler sık sık iptal mi edilir. O kadar da değil! O hale düşmeyecek kadar akademik bilgi seviyeleri var.