Çocuktuk…
Köylüydük…
Oyuncaklarımızı kendimiz yapıyorduk. Kabaktan araba, fındık dalından at. Demirden çember denilen başka demir çubuk ile döndürülen oyuncak.
Kızlarımız bebek yapardı. Beşiği ise erkek çocuklar kızlar oynasın diye yaparlardı.
Bebeklerin kıyafetleri de olurdu. Daha, plastikten olanları üretilmemişti.
Gök mavi, deniz mavi su berraktı…
Hanelerimiz odun ile ısıtılır, ısılar gönül ile muhafaza edilirdi.
Gün boyu oynardık.
Bıkana kadar değil, şartlar yetene kadar oynardık. Oyun denilen şeyden bıkılmazdı çünkü.
Kızlar ev içinde veya ev yakınlarında olurdu.
Erkek çocuklar evlerden epey uzaklaşırdı. Bütün bağlar ve bahçeler bizimdi. Coğrafi sınırlar ile gönül sınırları aynı değildi.
Erkeler evden epey uzaklaşır, akşama yakın “Ses mesafesi” hudutlarında bulunurdu. Çağrıldı mı duyulsun diye…
***
Bulunduğum köy şehirden epey uzaktı. Bir düzlüğün yanında bulunan tatlı bir eğim üzerinde bulunan yedi haneli bir mahallemiz vardı.
Yedi hane…Yedi ana, yedi babadan ibaretti.
Çocukların hepsi akran değildi.
Deniz kenarında bulunan düzlükte kâh koşar, kâh top oynar, mevsimine göre denize girer, olmadı derede yüzerdik.
Mutlu çocuklardık.
Enflasyon, yokluk, konfor bizim lügatlerde yer almıyordu.
Günün yorgunluğunu kapkara bir odada uyuyarak geçirirdik.
Karanlık ve soğuk geceleri gönlümüzle ısıtır, rüyalarımızla renklendirdik.
Daha hayal kuracak yaşa gelmemiştik. Deli deli esmemişti “rüzigâr” daha. Kavak yellerinin esmesine az zamanlar vardı.
Akşam olunca yüksek bir tepeden seslenirdi analarımız.
Zeki yuuu!
Bu “yuuu” ifadesi “neredesin?” demekti. Yani “Beni duyuyorsan ey ver!”
Ey vermek, cevap vermekti.
Tekrar alırsak:
Zeki yuuu!
Eyyyy!
Çağıran “yuuu” diye seslenir, duyan “eyyy” diye karşılık verirdi.
Karşılık olmazsa ne olur? İşte o zaman o çocuk aramaya çıkılırdı.
Hey gidi günler hey! Ne kadar “Ey vermişliğimiz” olmuştu…